Hari ke empat kt wad..
Lepas je selesai operation tue, saya kena masuk wad ICU.. Time kt wad icu 2 my mom n my dad datang tengok.. Diorang dok panggil-panggil nama saya,tapi saya macam sedar tak sedar la.. saya nampak kelibat dowg, saya bukak mata then tido balik.. Maybe kesan bius 2 kuat lg.. So saya tido tak ingat dunia la.. Lepas dah stabil, kena tolak wad biasa.. Dengan bantuan wayar oksigen.. Tp betul-betul tak selesa coz benda tu letak kt hidung.. Rasa cam gatal je tangan ni nk cabut wayar tu.. Kat tangan lak takyah cakap la.. Dua-dua belah dowg pasang tiub.. Mak oi.. Masa tue nak wt pape pun tak boleh... Nak makan,my mum kena suap.. Nak mandi, my mum mandikn.. Nak itu ini,sume my mum yang tolong.. Saya tak ley wat pape langsung.. Tension giler la time tue.. Dowg ada bagi 1 jenis alat tahan sakit yang kandungan nye ialah MORFIN.. Tp kadang-kadang saya rasa morfin tu pun tak membantu saya untuk tahan sakit.. Coz saya still rasa sakit walaupun die bagi MORFIN 2.. Ianya sejenis DADAH.. Tiap kali sakit saya kena tekan alat 2.. 5 minit sekali tekan,tp saya? Tak sampai 5 minit dah tekan-tekan.. huhu.. coz nak ubat tahan sakit la konon.. Walaupun ianya tak membantu sangat.. HAMPEH tol kn? saya tak pernah tengok keadaan belakang saya tanpa balutan ubat.. huhu.. cam mana erk?
Hari ke lima kt wad..
Still berlalu cam biasa.. Cuma saya tak boleh nak tdo.. Tue memang ketara kot.. Maybe coz suasana hospital tue yang wat saya tak ley tdo.. bukan sebab ada hantu ok? ehehehehe... Sebab suasana bising.. pesakit bising-bising, yang nurse-nurse dengan Dr. pun memekak tak ingat dunia jugak.. Sakit aty tol... Hah! time ni tangan sebelah kiri saya sakit... sampai bengkak gile! xtaw sbb pe tah.. macam tangan monster.. haha.. Then Dr. pun da cuak,trus bukak tiub 2.. bengkak tue tak surut-surut ,sampai la hari yang saya nk balik.. Dek kerana sebelah da bengkak,so guna sebelah tangan je untuk masukkan ubat.. Tp best bler die da bukak tiub yg bengkak 2.. coz tangan saya boleh la menaip mcg dan bukak fb.. hahaha.. sebab tu je saya da giler-giler happy.. yelah.. kt hospital mana ada tv or pepe.. bowink ok!
Hari ke enam & ke tujuh kt wad...
Berlalu seperti biasa jgk.. cme ari yg ke tujuh 2 tangan sblh kanan lak sakit... So Dr. bukak tiub sebelah kanan,then pasang tiub kt lengan sebelah kanan plak.. tue pun sakit jgk.. huhu.. Hari ke tujuh Dr. da suruh saya duduk.. Mula-mula sakit la jugak.. Tapi ini sume untuk kebaikan.. Dan Dr. janji kalau saya boleh jalan keesokkan nye.. saya blh balik.. H0OOOREYYY!!! best-best.. saya dah tekad,sakit ke tak sakit ke saya nk jugak jalan esok.. saya nak balik rumah.. tue yang penting...
Hari ke lapan kt wad....
Pagi-pagi lagi da excited nak balik.. Terus tunggu kehadiran Dr. pagi tue.. Dr. pun papah saya untuk berjalan,then saya boleh jalan sendiri.. Time diri tue pening pale tak ingat la.. huhu.. berpeluh dahi saya.. Dr. 2 ckp 2 sbb ketinggian aku bertambah pas operation,jd saya gayat... N lg 1 coz,saya da hampir seminggu tak bagun-bangun or duduk tue yang menyebabkan saya jadi pening giler.. So,tengah hari tue Dr. cakap saya da boleh balik dan kena wat x-ray dulu.. Baru boleh balik... saya pun dengan keadaan yang pening-pening lalat tue terus je nurse tolak katil saya g bilik x-ray.. Kt bilik x-ray,turun dr katil n x-ray.. Da la mamat yg wt keje 2 lembab nk mampos... siap gurau2 ngn saya.. saya dgn pening2 lalat ni hangin jerk!
pas2 mmg die kna sound la dengan saya la kan kan.. Padan muka.. Nasib saya tak pengsan dek kerana kamu wt keje lembab.. Pas x-ray,saya dah boleh balik.. Sume pembayaran ayah saya dah settle kan.. Then ayah saya amikkan kerusi roda untuk duduk,pastu ktowg balik... Sepanjang dalam kete saya dah mcm cacing kepanasan la.. Sakit belakang dok lama-lama dlm kete.. Walaupun perjalanan cuma 30 mnt.. Sampai je rumah da ada katil tunggu saya kt ruang tamu.. saya tak blh nak naik tangga untuk ke bilik.. So,duduk kat bawah je sampai la skunk,dan sampai la da habis pantang.. Lagi berapa minggu je saya nak habis pantang.. Luka ni blom sembuh lg.. huhu... xpe lah.. bersabar adalah jalan terbaik....
Mcm ni la x-ray saya sblom operation..
Tp ni bukan saya punye.. saya cilok kt internet je..
Ini lak alat yg membantu saya mengalirkn perjalanan darah,
klu xdew benda ni kebas kaki..
mcm ni la keadaan blkg saya pas operation..
tp ni bkn pict. saya la..
coz balutan saya pn blom bkak lgk...
Pesanan~Kepada pesakit scoliosis yang baca blog saya dan pengalaman pembedahan saya,jangan takut untuk hadapinya.. Semua orang akan mengalami mati,jadi jangan mudah berputus asa dengan dugaan hidup yang kita terpaksa lalui walaupun pahit.. Ada hikmah semuanya.. Dinasihatkan juga jangan terikut2 dengan perasaan takut bila baca pengalaman saya.. pengalaman kita lain2.. Ada katil sebelah saya telah melalui pembedahan sebanyak 2 kali tapi tak sesakit macam saya.. maybe saya tak serasi dengan morfin menyebabkan saya tak tahan sakit.. Jadi,jangan takut untuk melakukan pembedahan.. Ramai yang telah berjaya laluinya,termasuk saya.. =)
Tiada ulasan:
Catat Ulasan