Dah lama tak update pasal kesihatan diri sendiri kan? Hehe, makin sihat makin lupa tentang sakit yang dihidapi nampak? Sebenarnya, saje nak lupakan supaya diri ni tak jadi manja.. Biar saya jadi insan yang kuat walaupun pada hakikat yang sebenar saya seorang insan yang lemah.. Biar orang nampak saya sihat.. Biar diorang tak tahu yang saya sakit.. Saya tak nak simpati diorang.. Saya nak layanan yang sama rata seperti orang lain.. Tak nak dimanjakan..
Saya dah terbiasa berdiri diatas kaki sendiri.. Semuanya guna kudrat sendiri tanpa pertolongan orang lain.. Walau seberat mana pun beban yang saya kena tanggung, selagi saya boleh buat saya akan buat tanpa harapkan orang lain.. Dulu selepas beberapa bulan bercuti sakit operation, saya sambung study balik.. Semua kerja rumah saya lakukan seperti biasa, seakan-akan tubuh saya normal seperti orang lain.. Basuh baju guna tangan.. Rutin yang dilakukan sebelum operation tetap saya lakukan walaupun masa tue belum sembuh sepenuhnya.. Roomates membebel-bebel tengok saya yang selamba berus baju sebaldi.. Masa tue saya cuma tersenyum jee... Padahal masa tue, tulang belakang tempat besi dimasukkan tue dah mencucuk-cucuk dah.. Jalan pun dah tak betul dah.. Tapi still cover baik punyer depan roomates..
Parents suruh hantar dobi/bawak balik baju kotor balik rumah.. Basuh kat rumah.. Argghhh.. Saya memang semak tengok baju tak berbasuh.. Belum penuh pun baldi baju kotor, pasti saya akan basuh.. Tak pernah terlonggok samapai seminggu.. Seminggu paling kurang mesti 3x basuh baju.. Setahun kemudian selepas saya operation barulah owner masukkan mesin basuh dengan penambahan duit sewa sorang RM10.. Arghh.. Tak kesah pun kena bayar, janji boleh guna.. Takde lah sakit bekas operation setiap kali sental baju-baju kat toilet.. Now dah tak pernah basuh baju pakai tangan.. Kat hostel tak pun kat rumah memang pakai mesin basuh jee..
Pernah sebulan mesin basuh problem, air tak nak keluar.. Saya sanggup tadah air penuh-penuh baldi, then angkat baldi berisi air tue masuk dalam mesin.. Berat dia tak payah nak cakap laa kan? Nak penuhkan 1 mesin basuh tue pulak kena 4x baldi air penuh.. Larat tak larat, kena buat jugak tanpa suruh orang lain.. Roomates membebel-bebel tak berhenti.. Lagi pulak bila kadang-kadang tengok muka saya pucat lepas angkat air berbaldi-baldi.. Mana tak pucat, berat weyh sebenarnya.. Still senyum.. Kalau sakit sangat-sangat baru telan ubat ponstan.. Ubat tahan yang agak kuat, tapi kadang - kadang still jugak sakit..
Setiap kali roomates yang baru masuk.. Mesti tanya pasal parut operation kat belakang badan saya.. Dari bahu sampai pinggang.. Kesan pembedahan tulang belakang tahun lepas.. Semua takut tengok parut saya.. Semua excited nak tahu.. Kalau parut ni pun saya boleh sorok,dah lama saya sorok.. Tak nak bagi orang tahu, tak nak simpati orang.. Tapi memang tak boleh nak sorok la kan.. Dah nama pun sebilik.. Tukar baju dan sewaktu dengannya mesti nampak jugak parut tue..Tapi parut tue jugak melambangkan keberanian saya menghadapi pembedahan yang sangat berisiko.. Saya tak malu dengan parut yang saya ada sebab bukan semua orang seberani saya bukan? =)
#Share balik gambar x-ray pembedahan saya setahun yang dulu..
 |
| Sebelum pembedahan.. |
 |
| Cucuk sana, cucuk sini.. |
 |
| Doktor yg merawat & membedah |
 |
| Family yg tak pernah jemu bagi semangat! |
 |
| x-ray.. penuh dengan besi tatinium |
 |
| Pandangan sisi |
Tiada ulasan:
Catat Ulasan